Dr. W. Sch\u00fcssler ( 1821-1898) ontdekte tijdens zijn werk als biochemicus de twaalf celzouten. Als hij het lichaam van iemand die zojuist was gestorven cremeerde en daarna de as analyseerde, bestond de as uit nog maar twaalf ingredi\u00ebnten, de 12 celzouten. Wanneer de ziektegeschiedenis van de overledene bekend was, onderzocht hij of dit van invloed was op de samenstelling van de celzouten. Zo ontdekte Sch\u00fcssler een verband tussen de klachten waaraan iemand leed en het feit dat een of meerdere celzouten in de as niet of nauwelijks aanwezig waren.<\/p>\n
Het betreffende celzout wordt in verdunde vorm als tablet ingenomen en moet smelten in de mond. Via het mondslijmvlies komt het in de bloedbaan en verspreidt het zich snel naar de rest van het lichaam.Volgens Sch\u00fcsslers theorie komen de celzoutmoleculen bij de zieke cellen en bewerkstelligen ze daar een grote beweeglijkheid van moleculen. Daardoor worden zuren opgelost en afgevoerd en kunnen celvoedende moleculen uit de omgeving aangetrokken worden. Deze kunnen nu beter de zieke cel bereiken en aldaar voor herstel zorgen. Een herstelde cel is weer zelfstandig in staat om zich van gifstoffen of andere overbodige stoffen te ontdoen. Zo stimuleren de aangevulde celzouten de natuurlijke ontgifting van het lichaam en bouwen ze de cellen weer op. In gezonde mensen zijn celzouten in verdunde vorm van nature aanwezig. Daarom dient ieder celzout dat wordt toegediend, verdund te worden zodat het de gezonde cellen niet verstoort en toch de aanwezige verstoringen kan oplossen.Ondanks dat ze sterk verdund zijn, zijn het geen homeopathische middelen omdat celzouten niet worden gepotentieerd (geschud). Als lichaamseigen stoffen, vormen de celzouten een risicovrije therapie, zonder bijwerkingen. Verwerkt in een huidgel zijn de celzouten uitwendig bruikbaar.<\/p>\n
De zouten die gebruikt worden zijn alleen verdund door middel van verwrijving. Dat wil zeggen dat de zouten verwreven worden met melksuiker waarna een tablet geperst kan worden. De celzouten die in de praktijk gebruikt worden zijn niet\u00a0gepotenti\u00eberd<\/a>, dit laatste zou de werking van de klassiek homeopathische medicijnen verstoren.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dr. W. Sch\u00fcssler ( 1821-1898) ontdekte tijdens zijn werk als biochemicus de twaalf celzouten. Als hij het lichaam van iemand die zojuist was gestorven cremeerde en daarna de as analyseerde, bestond de as uit nog maar twaalf ingredi\u00ebnten, de 12 celzouten. Wanneer de ziektegeschiedenis van de overledene bekend was, onderzocht hij of dit van invloed […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":290,"menu_order":252,"comment_status":"closed","ping_status":"open","template":"","meta":[],"yoast_head":"\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\t\n